De examens bij jullie zijn net achter de rug en ik zit er al weer mee! Maar ja, zo erg is het nog niet. Het geeft me de kans om mijn vrienden nog eens te zien en nog enkele laatste keren de bus naar school te nemen... Ik ga dat allemaal toch wel missen! Ondertussen zijn er hier een paar dingen gebeurd waar ik jullie denk ik nog niets over verteld heb.
Usha, de gastmoeder van Celine is ziek en nu heeft Celine een ander gastgezin nodig. Ik heb gisteren met Celine afgesproken om erover te praten en ze is geschokt. Geschokt over hoe gemakkelijk deze Indiers vaarwel zeggen. Ik heb dat altijd al ongelooflijk tegenstrijdig gevonden. De ene dag zijn ze te bezorgd om je de trein te laten nemen en de volgende dag zeggen ze dat je de dag erna moet verhuizen! En bij Celine is het nu ook zo. Ze heeft 7 maanden in dit gezin gewoond en nu kreeg ze te horen van haar gastzus die in Australie woonde dus ze eigenlijk nog maar een maand kent : "Mijn moeder is ziek dus ik heb haar overgevlogen naar Chennai (daar woont de andere zus die pas getrouwd is) en je moet eens naar AFS bellen over een oplossing voor jou." En toen stond ze op straat. Ze woont voor het moment bij haar buren in Matunga en vanaf volgende week verhuist ze naar Pilloo! Ik denk dat het vooral daarom was dat ze met mij wilde praten. Om eens te polsen hoe het leven in dat gezin is. En ik denk dat ze er nu best wel naar uit kijkt. Tenslotte was het huis (op de witte muren na dan :P) en de locatie geweldig. Ik vond het er alleen nogal eenzaam. Maar daar word je tenminste niet behandeld als een meid! Ach ja, dat is een ander verhaal.
Goed, dus vanaf zondag gaat Celine bij Pilloo wonen wat mij best wel goed uitkomt. Celine werkt in de slums waar ik na mijn examens ook wil gaan werken dus ik kan gewoon met haar meegaan. En als ik het hier thuis dan niet meer uithoud is er altijd een plaats om heen te gaan!!
We zijn gisteren trouwens weer eens naar een pooja gegaan. Het was best grappig. Dad kwam thuis met de boodschap dat hij een nieuwe auto gekregen had van zijn werk dus zijn we allemaal voor een testritje gegaan. En mom wou naar de tempel dus zijn we daarheen gereden. Het was een feestdag die iets te maken had met Shiva maar wat precies wilden ze me niet vertellen. Ik denk dat ze het zelf niet wisten. Rond de tempel was het natuurlijk superdruk!! Wij kwamen daar aan en er was een wachtrij van 1 uur. En na dat uur ben je misschien wel op het domein van de tempel maar moet je nog superlang aanschuiven om melk uit te gieten over het standbeeld. Gelukkig was ik er nog :P. Ik weet niet wat er mis is met de mensen tegenwoordig maar ik heb nog nooit zoveel mensen gehad die mij vroegen waar ik vandaan kwam. En nog nooit zo'n vreemde plaatsen die zij zelf voorstellen zoals Wit-Rusland en al. Een van de mannen die daar melk stond te verkopen was ook wel geinteresseerd en gaf ons uiteindelijk een soort van VIPpassen om in de tempel binnen te raken. Daar aangekomen moesten we dus nog wel meer dan een uur aanschuiven maar het was al minder! Natasha zei dat het was omdat ik mijn haar 'nog eens' gewassen had. Ik had het gewoon niet vast gedaan omdat ik nu niet echt verwachtte naar de tempel te gaan maar ja. Wat de bewondering van een Indier allemaal niet kan doen!! In de tempel zaten trouwens ook allemaal sadu's die je zegenen en zo van die wensenarmbandjes bij je rondknopen die geel en rood zijn. En het geel gaat nogal af waardoor mijn pols nu compleet geel is. Gek zicht in feite!
Toen we terug buiten de tempel kwamen vonden we wel uit dat Dad's schoenen gepikt waren. Hij moest dus op blote voeten terug naar huis komen. Hij vond dat zelf nogal grappig en was er de hele tijd grappen over aant maken en boos dat Mom daardoor werd. Amai, niet te doen!! We hebben de hele weg naar huis niets anders gehoord dan een preek over hoe zij wel gezegd had dat we onze schoenen daar niet mochten zetten (voor zover ik mij herinnerde was het haar idee geweest) en dat ze hoopte dat hij nu een les geleerd had en dat wij allemaal naar haar moeten luisteren en meer totaal irrelevante dingen. Tegen de tijd dat we in de lift stonden thuis stonden wij daar allevier op onze tanden te bijten om maar niets terug te zeggen zodat ze misschien zou stoppen met zagen. Ik vond het een hele prestatie dat dat lukte! En nu gaan we morgenavond uiteten! Ik denk dat Dad het ook een hele prestatie vond dat we stil gebleven zijn. Het is zogezegd om te vieren dat hij een nieuwe auto heeft. Ik vermoed hele andere redenen maar goed!! Onze prinses is zich nu weer uit de naad aan het werken, zoals ze toch wel elke dag de hele dag doet door op haar bed TV te kijken. Ik snap wel dat al die onrechtvaardigheid haar moe maakt!
Hihi, tot devolgende!
XX
Oh ja, mijn eerste examen is 3/03 maar dat is FC dus dat ga ik niet meedoen. Het volgende is CSK(Engels) op 5/03, daarna Socio op 7/03 en Frans op 9/03. Achteraf heb ik netjes een week voor AIC waarna het laatste examen Anthro is op 18/03. Of was het laatste examen socio? Oeps!
dinsdag 24 februari 2009
woensdag 11 februari 2009
Bangalore/Tanjore-trip
Ik ben terug!! Eigenlijk al wel van maandag maar ik had nooit de tijd en energie om over deze reis te schrijven. Om eerlijk te zijn zou ik zelfs niet kunnen zeggen of ik het leuk vond of niet. Sommige momenten waren super, alsook de trouw zelf maar op andere momenten had ik me nog nooit zo eenzaam of verraden gevoeld! Tja, ik dacht dan ook dat Lucy Engels zou spreken tijdens de reis, maar dat zat dik tegen. Enkel Italiaans met Bianca. Op een 24 uur durende treinreis heeft ze geen woord Engels gesproken denk ik! Hoewel, dat is wat hard. Ze sprak Engels maar alleen om te zagen of om tegen Sebastien en Celine te zeggen dat ze teveel Frans praatten.
Het was allemaal dus een beetje hypocriet. Zij zonderden zich altijd af en zelfs in de groep spraken ze niet met ons. Tenzij om even mee te delen dat ze ergens niet mee akkoord waren of om boos te zijn dat we niet genoeg deden. En Sebastien en Celine spraken wel frans, maar bijlange niet zoveel en zij verontschuldigden zich tenminste elke keer ze Frans spraken!!
Ik heb veel dingen ingezien over Lucy tijdens deze trip, in feite allemaal negatief. Het toppunt voor mij was op de receptie. Wij kwamen net terug van een tour rond Bangalore en Usha (dat is de moeder van de bruid en gastmoeder van Celine) had beloofd dat ze onze bagage zou meebrengen zodat we ons daar konden omkleden. Bovendien vertrokken we de volgende ochtend vroeg terug naar Bombay en dus hadden we onze bagage nodig. We sliepen bij andere mensen die nacht. Dus we gaan naar die trouw, zoeken onze bagage en die van Lucy en Bianca is daar maar die van mij niet. En in de plaats van ffjes uw medeleven te tonen zoals ik gedaan zou hebben of op zijn minst te blijven wachten tot alles opgehelderd is wilden ze zich perse al gaan omkleden. Dus ik stond daar helemaal alleen (Sebastien en Celine waren al op de trouwfeest) en moest mijn bagage gaan zoeken. Je raadt het al, ze waren mijn bagage vergeten. Dat was al een klap in het gezicht. Het betekende dat ik me niet kon omkleden voor de receptie en dat ik in diezelfde kleren nog moest slapen en er dan 24 uur mee op de trein moest zitten!! Ik had ook geen tandenborstel, geen douchegerief of niets!! Maar goed, het is India dus na enkele minuten had ik mijn hoofd er wel rond en was het oke. Hoewel ik het superspijtig vond dat ik mijn nieuwe silwar-kamiz niet kon aandoen. Met dat alles in mijn hoofd en toch wel teneergeslagen ging ik naar waar lucy en bianca zich aan het omkleden waren en ze vroegen zelfs nog niet naar mijn bagage. Veel te druk bezig met zichzelf, zoals altijd. Ze herinnerden het zich toen ik vroeg of ik een kurta van Lucy kon lenen omdat ik echt niet met jeans en Tshirt naar een trouwrecepte wou en Lucy zei gewoon nee. Ze moesten naar binnen gaan want het was al laat en eerst het cadeau afgeven (dat ik trouwens gekocht had!!) en blablabla en toen barstte ik gewoon. Alle frustraties van de hele reis kwamen eruit + het verlies van de bagage en ik ben gewoon weggegaan. Het was de druppel die de emmer deed overlopen en ik besefte plots hoe idioot ik altijd was om alles van Lucy te pikken. Ze is zo arrogant geworden!! En zo hypocriet! En ze spreekt altijd dingen af met de familie waarover ze mij niks verteld en ik er dan tien minuten achter moet vragen.
Ik ben er niet de persoon voor om nog 3 maanden kwaad te blijven en haar te negeren enzo maar ik ben ook niet zo naief meer als vroeger. Ze doet wat ze niet laten kan en ik heb mijn eigen leven. Ik ga haar er niet bij betrekken als ze weer eens zielig ligt te doen over het feit dat ze geen vrienden heeft. Dat ze dan wat minder arrogant wordt en luistert naar mensen!!
Maar goed, genoeg over dat figuur gezegd! De trouw was prachtig!! Allereerst was er de mehendi ceremonie waarbij traditioneel alleen de vriendinnen van de bruid aanwezig zijn. Iedereen krijgt dan mehendi en er wordt gedanst en gegeten. Het was denk ik de mooiste en meest ontspannen functie door het gedans en de locatie was prachtig!! Het was de tuin van iemand waar er banken waren neergezet met witte overtrek en witte kussens, wat mooi stond tegen al de felgekleurde sari's en kurta's. Er was een DJ maar eerst trad er een vrouw op samen met een tabla-speler. Ik vond haar stem niet zo goed. De vriendin van Jwala (de bruid) die achteraf zong was veel beter!!
Het eten bestond uit Dahipuri. Het is moeilijk uit te leggen wat dat juist is tenzij je panipuri kent. Het is bijna hetzelfde maar dan zonder water en met yoghurt. Gelukkig was er ook een soort van BBQ met tandoori bloemkool (MMMMHHH!!), broccoli en paneer (cottage cheese). De bloemkool was nogal pikkant en het was zo grappig om Sebastiens uitdrukking te zien toen ik heb een stukje gaf. Hihi!! Voor mij was de pikkantheid oke, niet dat ik moest drinken ofzo maar hij kan er veel slechter tegen dan ik. Best grappig!!
Dat was op onze eerste dag in Bangalore. De dag daarna gingen we naar Mysore waar we enkele paleizen gezien hebben en een park en zo nog vanalles. Op die dag waren lucy en bianca natuurlijk weer afwezig maar had ik de grootste pret met sebastien en celine. De dag erna probeerden we wat van Bangalore te zien met de mensen waarbij we verbleven maar zij wisten er ook niet veel van en die nacht vertrokken we naar Tanjore waar eerst de verlovingsceremonie was en daarna de trouwfeest. Blijkbaar verloven ze zich in India dus maar 1 dag voor de trouw! En de trouw zelf was meer een toneel dan een trouwpooja! Het begin was nogal langdradig waarbij de ouders van de bruid en bruidegom de bruid en bruidegom zegenen. Achteraf hingen ze een bloemensliert rond hun nek, zo'n lange die ook rond de godenstandbeelden gehangen wordt. Daarna begint het toneel waarbij de bruidegom doet alsof hij van gedachten verandert is en bij niet meer wilt trouwen, waarbij de vader van de bruid hem moet proberen te overhalen en zegt van jawel, jawel, hier, je krijgt mijn dochter. Dus de dochter wordt gegeven waarbij deze keer de bruid en de bruidegom over elkaar een bloemensliert proberen te hangen. Dit is een beetje een gevecht waarbij ze allebei opgehoffen werden en ze proberen eerst de bloemenkrans over de andere te gooien. (de bruid won) Daarna gingen ze samen op een schommel zitten die daar hangt en worden de voeten van de bruid gewassen met ghee (een soort van lopende boter) en gebeurt er nog vanalles maar dat was moeilijk te zien. Uiteindelijk leidt de bruidegom de bruid 7 maal rond het vuur en zijn ze getrouwd!! Waarbij er een derde krans rond de nek gehangen wordt, deze keer rustig en zonder gevecht.
Dat was in de ochtend dus achteraf gingen we allemaal eten, geen fancy lunch, gewoon dezelfde rijst als er voor ontbijt en avondmaal was. Tien dagen lang at ik 's morgens, 's middags en 's avonds enkel rijst. En hoewel ik het vaak niet lekker vond, at ik er toch al veel meer van dan in het begin. Overwinning!! Ik ben best wel trots dat ik dat overleefd heb. Tien dagen lang Zuid-Indisch eten. De andere misten allemaal vlees, ik miste dat helemaal niet. Ik ben nooit zo'n vleeseter geweest en hier is dat nog vermindert. Wat ik wel miste was brood!! Chappati's! Romaliroti's! Paratha's! Naan!! Allemaal te mooi om waar te zijn daar in het Zuiden. Ook niet zo verwonderlijk aangezien we in de tempel zelf aten. Dus dat was met de handen op een bananenblad. Maar na de Parsi-maand was dat nauwelijks nog iets nieuws!!
De treinreis terug van Tanjore naar Bangalore was anders wel vreselijk. Het was koud en het zat vol kakkerlakken en ik was alleen met de twee Italianen omdat Celine al vroeger naar Bangalore gegaan was samen met haar vader en Sebastien naar Ponticherry was. Wij zouden normaal naar Chennai gaan maar AFS had daar plots problemen mee. Ik ga er niet over uitwijden want dan zit ik hier nog een uur te typen maar laat het erop neerkomen dat AFS allemaal regels plots bijverzonnen had waarvan we nu weten dat die niet bestaan. Ze zeiden namelijk dat we niet met de bus mochten gaan en nog meer onzin. Nu, op de terugweg naar Bombay was de trein voor ons ontspoort en dat bracht ons dan wel in een lastige situatie. Want wij stonden in the middle of nowhere en er waren bussen om ons op te pikken maar ja, wij mogen de bus helemaal niet nemen!! Wat moesten we dan doen? Het was verleidelijk om ons daar gewoon neer te zetten en te blijven wachten. Maar Sebastien vond het daar te heet voor en de andere twee deden toch al niks dan zagen - als ze al Engels spraken - dus het was niet het beste gezelschap om een protestactie mee op te zetten.
Ondertussen gaat het leven in Bombay weer zijn gangetje. Ik ben daarnet mijn diploma van de mehendi-cursus gaan afhalen en heb zo'n uur terug naar huis in de zon gewandeld waarna ik vond dat ik wel een ijsje verdiend had. En gisteren kwam mijn sitarleraar voor het eerst na meer dan een maand en hij zij gewoon dat als ik in Bombay zou blijven en onder hem zou blijven studeren ik hem bekend zou maken! Woehoe! Dat is zo ongeveer het geweldigste compliment dat iemand me ooit al gegeven heeft. Oke, tijdens de les zei hij ook wel dat hij in China met -15 graden ongeveer zo klonk als ik maar dat vergeten we wel! Hij zei het meer als grap omdat na 10 dagen niet spelen mijn eelt weer weg was. Blijkbaar gaat zijn eelt dus ook nog altijd weg als hij een tijdlang niet speelt. En hij speelt al van toen hij 5 jaar oud was!!
Ik denk echt dat ik hem meer ga missen dan al de anderen hier! Hij, chicken malai kebab of pawbahji, daar ben ik nog niet uit!
XX
Eugenie
Het was allemaal dus een beetje hypocriet. Zij zonderden zich altijd af en zelfs in de groep spraken ze niet met ons. Tenzij om even mee te delen dat ze ergens niet mee akkoord waren of om boos te zijn dat we niet genoeg deden. En Sebastien en Celine spraken wel frans, maar bijlange niet zoveel en zij verontschuldigden zich tenminste elke keer ze Frans spraken!!
Ik heb veel dingen ingezien over Lucy tijdens deze trip, in feite allemaal negatief. Het toppunt voor mij was op de receptie. Wij kwamen net terug van een tour rond Bangalore en Usha (dat is de moeder van de bruid en gastmoeder van Celine) had beloofd dat ze onze bagage zou meebrengen zodat we ons daar konden omkleden. Bovendien vertrokken we de volgende ochtend vroeg terug naar Bombay en dus hadden we onze bagage nodig. We sliepen bij andere mensen die nacht. Dus we gaan naar die trouw, zoeken onze bagage en die van Lucy en Bianca is daar maar die van mij niet. En in de plaats van ffjes uw medeleven te tonen zoals ik gedaan zou hebben of op zijn minst te blijven wachten tot alles opgehelderd is wilden ze zich perse al gaan omkleden. Dus ik stond daar helemaal alleen (Sebastien en Celine waren al op de trouwfeest) en moest mijn bagage gaan zoeken. Je raadt het al, ze waren mijn bagage vergeten. Dat was al een klap in het gezicht. Het betekende dat ik me niet kon omkleden voor de receptie en dat ik in diezelfde kleren nog moest slapen en er dan 24 uur mee op de trein moest zitten!! Ik had ook geen tandenborstel, geen douchegerief of niets!! Maar goed, het is India dus na enkele minuten had ik mijn hoofd er wel rond en was het oke. Hoewel ik het superspijtig vond dat ik mijn nieuwe silwar-kamiz niet kon aandoen. Met dat alles in mijn hoofd en toch wel teneergeslagen ging ik naar waar lucy en bianca zich aan het omkleden waren en ze vroegen zelfs nog niet naar mijn bagage. Veel te druk bezig met zichzelf, zoals altijd. Ze herinnerden het zich toen ik vroeg of ik een kurta van Lucy kon lenen omdat ik echt niet met jeans en Tshirt naar een trouwrecepte wou en Lucy zei gewoon nee. Ze moesten naar binnen gaan want het was al laat en eerst het cadeau afgeven (dat ik trouwens gekocht had!!) en blablabla en toen barstte ik gewoon. Alle frustraties van de hele reis kwamen eruit + het verlies van de bagage en ik ben gewoon weggegaan. Het was de druppel die de emmer deed overlopen en ik besefte plots hoe idioot ik altijd was om alles van Lucy te pikken. Ze is zo arrogant geworden!! En zo hypocriet! En ze spreekt altijd dingen af met de familie waarover ze mij niks verteld en ik er dan tien minuten achter moet vragen.
Ik ben er niet de persoon voor om nog 3 maanden kwaad te blijven en haar te negeren enzo maar ik ben ook niet zo naief meer als vroeger. Ze doet wat ze niet laten kan en ik heb mijn eigen leven. Ik ga haar er niet bij betrekken als ze weer eens zielig ligt te doen over het feit dat ze geen vrienden heeft. Dat ze dan wat minder arrogant wordt en luistert naar mensen!!
Maar goed, genoeg over dat figuur gezegd! De trouw was prachtig!! Allereerst was er de mehendi ceremonie waarbij traditioneel alleen de vriendinnen van de bruid aanwezig zijn. Iedereen krijgt dan mehendi en er wordt gedanst en gegeten. Het was denk ik de mooiste en meest ontspannen functie door het gedans en de locatie was prachtig!! Het was de tuin van iemand waar er banken waren neergezet met witte overtrek en witte kussens, wat mooi stond tegen al de felgekleurde sari's en kurta's. Er was een DJ maar eerst trad er een vrouw op samen met een tabla-speler. Ik vond haar stem niet zo goed. De vriendin van Jwala (de bruid) die achteraf zong was veel beter!!
Het eten bestond uit Dahipuri. Het is moeilijk uit te leggen wat dat juist is tenzij je panipuri kent. Het is bijna hetzelfde maar dan zonder water en met yoghurt. Gelukkig was er ook een soort van BBQ met tandoori bloemkool (MMMMHHH!!), broccoli en paneer (cottage cheese). De bloemkool was nogal pikkant en het was zo grappig om Sebastiens uitdrukking te zien toen ik heb een stukje gaf. Hihi!! Voor mij was de pikkantheid oke, niet dat ik moest drinken ofzo maar hij kan er veel slechter tegen dan ik. Best grappig!!
Dat was op onze eerste dag in Bangalore. De dag daarna gingen we naar Mysore waar we enkele paleizen gezien hebben en een park en zo nog vanalles. Op die dag waren lucy en bianca natuurlijk weer afwezig maar had ik de grootste pret met sebastien en celine. De dag erna probeerden we wat van Bangalore te zien met de mensen waarbij we verbleven maar zij wisten er ook niet veel van en die nacht vertrokken we naar Tanjore waar eerst de verlovingsceremonie was en daarna de trouwfeest. Blijkbaar verloven ze zich in India dus maar 1 dag voor de trouw! En de trouw zelf was meer een toneel dan een trouwpooja! Het begin was nogal langdradig waarbij de ouders van de bruid en bruidegom de bruid en bruidegom zegenen. Achteraf hingen ze een bloemensliert rond hun nek, zo'n lange die ook rond de godenstandbeelden gehangen wordt. Daarna begint het toneel waarbij de bruidegom doet alsof hij van gedachten verandert is en bij niet meer wilt trouwen, waarbij de vader van de bruid hem moet proberen te overhalen en zegt van jawel, jawel, hier, je krijgt mijn dochter. Dus de dochter wordt gegeven waarbij deze keer de bruid en de bruidegom over elkaar een bloemensliert proberen te hangen. Dit is een beetje een gevecht waarbij ze allebei opgehoffen werden en ze proberen eerst de bloemenkrans over de andere te gooien. (de bruid won) Daarna gingen ze samen op een schommel zitten die daar hangt en worden de voeten van de bruid gewassen met ghee (een soort van lopende boter) en gebeurt er nog vanalles maar dat was moeilijk te zien. Uiteindelijk leidt de bruidegom de bruid 7 maal rond het vuur en zijn ze getrouwd!! Waarbij er een derde krans rond de nek gehangen wordt, deze keer rustig en zonder gevecht.
Dat was in de ochtend dus achteraf gingen we allemaal eten, geen fancy lunch, gewoon dezelfde rijst als er voor ontbijt en avondmaal was. Tien dagen lang at ik 's morgens, 's middags en 's avonds enkel rijst. En hoewel ik het vaak niet lekker vond, at ik er toch al veel meer van dan in het begin. Overwinning!! Ik ben best wel trots dat ik dat overleefd heb. Tien dagen lang Zuid-Indisch eten. De andere misten allemaal vlees, ik miste dat helemaal niet. Ik ben nooit zo'n vleeseter geweest en hier is dat nog vermindert. Wat ik wel miste was brood!! Chappati's! Romaliroti's! Paratha's! Naan!! Allemaal te mooi om waar te zijn daar in het Zuiden. Ook niet zo verwonderlijk aangezien we in de tempel zelf aten. Dus dat was met de handen op een bananenblad. Maar na de Parsi-maand was dat nauwelijks nog iets nieuws!!
De treinreis terug van Tanjore naar Bangalore was anders wel vreselijk. Het was koud en het zat vol kakkerlakken en ik was alleen met de twee Italianen omdat Celine al vroeger naar Bangalore gegaan was samen met haar vader en Sebastien naar Ponticherry was. Wij zouden normaal naar Chennai gaan maar AFS had daar plots problemen mee. Ik ga er niet over uitwijden want dan zit ik hier nog een uur te typen maar laat het erop neerkomen dat AFS allemaal regels plots bijverzonnen had waarvan we nu weten dat die niet bestaan. Ze zeiden namelijk dat we niet met de bus mochten gaan en nog meer onzin. Nu, op de terugweg naar Bombay was de trein voor ons ontspoort en dat bracht ons dan wel in een lastige situatie. Want wij stonden in the middle of nowhere en er waren bussen om ons op te pikken maar ja, wij mogen de bus helemaal niet nemen!! Wat moesten we dan doen? Het was verleidelijk om ons daar gewoon neer te zetten en te blijven wachten. Maar Sebastien vond het daar te heet voor en de andere twee deden toch al niks dan zagen - als ze al Engels spraken - dus het was niet het beste gezelschap om een protestactie mee op te zetten.
Ondertussen gaat het leven in Bombay weer zijn gangetje. Ik ben daarnet mijn diploma van de mehendi-cursus gaan afhalen en heb zo'n uur terug naar huis in de zon gewandeld waarna ik vond dat ik wel een ijsje verdiend had. En gisteren kwam mijn sitarleraar voor het eerst na meer dan een maand en hij zij gewoon dat als ik in Bombay zou blijven en onder hem zou blijven studeren ik hem bekend zou maken! Woehoe! Dat is zo ongeveer het geweldigste compliment dat iemand me ooit al gegeven heeft. Oke, tijdens de les zei hij ook wel dat hij in China met -15 graden ongeveer zo klonk als ik maar dat vergeten we wel! Hij zei het meer als grap omdat na 10 dagen niet spelen mijn eelt weer weg was. Blijkbaar gaat zijn eelt dus ook nog altijd weg als hij een tijdlang niet speelt. En hij speelt al van toen hij 5 jaar oud was!!
Ik denk echt dat ik hem meer ga missen dan al de anderen hier! Hij, chicken malai kebab of pawbahji, daar ben ik nog niet uit!
XX
Eugenie
vrijdag 30 januari 2009
ziekenhuis.
Gelukkige verjaardag mama!!
Spijtig dat mijn dag hier niet zo gelukkig is. Ik werd vanochtend wakker met een gigantisch opgezwollen rechter oog dat ik bijna niet open kreeg. Na het uit te wassen ging het al wat beter maar het voelde alsof het in brand stond en ik kon helemaal geen licht verdragen. Ik had oogdruppels van thuis mee dus nadat ik die er in had gedaan en nog twee uur had geslapen ging het al wel wat beter. Maar toen moesten we gaan ontbijten, het is trouwens Arvinds verjaardag vandaag, en stonden ze er natuurlijk op dat ik naar een oogarts ging. En oogartsen zitten hier in ziekenhuizen dus moest ik naar het ziekenhuis. En amai!! Wat voor ziekenhuis was dat! Ik voelde mij er echt niet gerust in!! Ik bedoel, wij kwamen daar binnen, heel de lobby bestaat uit golfplaten en een tempel en een standbeeld van Gandhi. Dat was al even slikken! Vooral de golfplaten dan!! Ook moesten we op voorhand betalen, voor je de dokter zelfs nog maar gezien had!! We hadden een afspraak om 10 uur en ik denk dat we rond 11 uur binnenmochten, viel nog redelijk goed mee. Maar jezus, diee dokter!! Echt zero communicatieskills. Ik moest daar ineens op een tafel gaan liggen dus ik al van ja maar nee, het is mijn oog! En die verpleegsters maar knikken terwijl ze zo'n wit laken over mij legden en watjes in mijn oren staken.
Het is nodeloos te zeggen dat ik er echt niet gerust in was!! En dan kwam ineens de dokter boven mij hangen met al zijn 5 hulpjes want ze gingen mijn ogen uitwassen. Maar ik had mijn bril niet op dus ik kon helemaal niks zien! En plots zie ik zo een superlange naald op mij afkomen. Ik al van hola!! Wat is dit!? Gelukkig was het geen naald maar gewoon een hele lange druppelteller of iets dergerlijks waarmee ze isobetadine in mijn oog spoten. AUW!!!! Dat pikte echt gelijk zot!! Dus ik lag daar van, oke, ademen!! Het komt wel goed. Gewoon ademen! Gingen ze mijn andere oog ook nog doen. Om zeker te zijn. Echt pijnlijk! En achteraf kon ik zeker niks meer zien want alles was wazig en mijn ogen stonden in brand. En dan schenen ze ineens met twee tegelijkertijd van verschillende kanten in mijn ogen. 'Look in the light.' Ofcourse!! Alsof dat mogelijk was!! Ik voelde mij echt alsof ik bijna ging flauwvallen ofzo en dan moest ik nog in twee lichten tegelijkertijd zien!! En achteraf zeiden ze doodleuk dat ik terug in de stoel mocht gaan zitten. Alsof ik die nog kon vinden!!
Blijkbaar is Mumbai dus een vuilere plaats als Belgie (nee, serieus???? Dat ik daar nog niet opgekomen was) en ik mag niet meer met mijn handen aan mijn ogen komen maar hij zat wel met zijn handen in mijn ogen!! Ik vond dat allemaal maar superpijnlijk en onnodig. Als ik een oogontsteking heb, kan je daar dan niet gewoon met een lichtje in schijnen en mij wat oogdruppels voorschrijven?? Moeten ze echt uitgewassen worden met isobetadine waarbij ze zo uw ooglid omplooien en allerlei druppels in uw oog doen?? Nu heb ik vier verschillende soorten oogdruppels, waaronder 1 SOS-oogdruppel voor als de pijn echt teveel wordt en een zalf om er 's avonds in te doen EN pillen!! Voor een simpele oogontsteking! Voor ik naar de dokter ging voelde het veel beter aan dan nu! Dat verklaart dus waarom ze op voorhand moesten betalen! Man, man,, en hij had er ook nog iets op tegen dat ik naar Bangalore ging! Want ik moest binnen de vijf dagen terugkomen en Bangalore was zelfs nog erger dan Mumbai. Nu moet ik dus pas over 14 dagen terug en tot die tijd moet ik mijn bril ophouden. Pfff! En nu moet ik straks ook nog 24 uur in een trein met airconditioning zitten, iets waar ik sowieso al droge en geirriteerde ogen van krijg!
Ik wil echt niet terug gaan!!!
Spijtig dat mijn dag hier niet zo gelukkig is. Ik werd vanochtend wakker met een gigantisch opgezwollen rechter oog dat ik bijna niet open kreeg. Na het uit te wassen ging het al wat beter maar het voelde alsof het in brand stond en ik kon helemaal geen licht verdragen. Ik had oogdruppels van thuis mee dus nadat ik die er in had gedaan en nog twee uur had geslapen ging het al wel wat beter. Maar toen moesten we gaan ontbijten, het is trouwens Arvinds verjaardag vandaag, en stonden ze er natuurlijk op dat ik naar een oogarts ging. En oogartsen zitten hier in ziekenhuizen dus moest ik naar het ziekenhuis. En amai!! Wat voor ziekenhuis was dat! Ik voelde mij er echt niet gerust in!! Ik bedoel, wij kwamen daar binnen, heel de lobby bestaat uit golfplaten en een tempel en een standbeeld van Gandhi. Dat was al even slikken! Vooral de golfplaten dan!! Ook moesten we op voorhand betalen, voor je de dokter zelfs nog maar gezien had!! We hadden een afspraak om 10 uur en ik denk dat we rond 11 uur binnenmochten, viel nog redelijk goed mee. Maar jezus, diee dokter!! Echt zero communicatieskills. Ik moest daar ineens op een tafel gaan liggen dus ik al van ja maar nee, het is mijn oog! En die verpleegsters maar knikken terwijl ze zo'n wit laken over mij legden en watjes in mijn oren staken.
Het is nodeloos te zeggen dat ik er echt niet gerust in was!! En dan kwam ineens de dokter boven mij hangen met al zijn 5 hulpjes want ze gingen mijn ogen uitwassen. Maar ik had mijn bril niet op dus ik kon helemaal niks zien! En plots zie ik zo een superlange naald op mij afkomen. Ik al van hola!! Wat is dit!? Gelukkig was het geen naald maar gewoon een hele lange druppelteller of iets dergerlijks waarmee ze isobetadine in mijn oog spoten. AUW!!!! Dat pikte echt gelijk zot!! Dus ik lag daar van, oke, ademen!! Het komt wel goed. Gewoon ademen! Gingen ze mijn andere oog ook nog doen. Om zeker te zijn. Echt pijnlijk! En achteraf kon ik zeker niks meer zien want alles was wazig en mijn ogen stonden in brand. En dan schenen ze ineens met twee tegelijkertijd van verschillende kanten in mijn ogen. 'Look in the light.' Ofcourse!! Alsof dat mogelijk was!! Ik voelde mij echt alsof ik bijna ging flauwvallen ofzo en dan moest ik nog in twee lichten tegelijkertijd zien!! En achteraf zeiden ze doodleuk dat ik terug in de stoel mocht gaan zitten. Alsof ik die nog kon vinden!!
Blijkbaar is Mumbai dus een vuilere plaats als Belgie (nee, serieus???? Dat ik daar nog niet opgekomen was) en ik mag niet meer met mijn handen aan mijn ogen komen maar hij zat wel met zijn handen in mijn ogen!! Ik vond dat allemaal maar superpijnlijk en onnodig. Als ik een oogontsteking heb, kan je daar dan niet gewoon met een lichtje in schijnen en mij wat oogdruppels voorschrijven?? Moeten ze echt uitgewassen worden met isobetadine waarbij ze zo uw ooglid omplooien en allerlei druppels in uw oog doen?? Nu heb ik vier verschillende soorten oogdruppels, waaronder 1 SOS-oogdruppel voor als de pijn echt teveel wordt en een zalf om er 's avonds in te doen EN pillen!! Voor een simpele oogontsteking! Voor ik naar de dokter ging voelde het veel beter aan dan nu! Dat verklaart dus waarom ze op voorhand moesten betalen! Man, man,, en hij had er ook nog iets op tegen dat ik naar Bangalore ging! Want ik moest binnen de vijf dagen terugkomen en Bangalore was zelfs nog erger dan Mumbai. Nu moet ik dus pas over 14 dagen terug en tot die tijd moet ik mijn bril ophouden. Pfff! En nu moet ik straks ook nog 24 uur in een trein met airconditioning zitten, iets waar ik sowieso al droge en geirriteerde ogen van krijg!
Ik wil echt niet terug gaan!!!
vrijdag 23 januari 2009
Ik treur nog steeds om het verlies van mijn gsm. Het is gewoon zo stom! En ik begin de gevolgen ervan te merken! Ik moest deze morgen om 6 uur op staan om naar school te gaan en het alarm van mijn oude gsm ging gewoon niet af seg!! Of misschien ging het wel af maar was het zo stilletjes dat ik er niet van wakker werd. In ieder geval, ik werd pas wakker toen Lucy's alarm afging om 8 uur waarduur ik de beide lectures die ik vandaag had gemist heb.
De tegenslagen van donderdag waren daarna trouwens nog niet gedaan!! Nadat ik dat blogbericht geschreven had begon ik toch maar aan mijn taak voor AIC. Ik dacht dat het mijn gedachten wat zou afleiden. Bovendien had ik alle informatie al opgeslagen, ik moest er gewoon nog een tekst van maken. Dat ging best nog vlotjes eens ik begonnen was en dus na een uur of 2 wou ik de tekst afprinten. Dus ik zoek naar de printer, plug hem in enzo (ze waren er hier van overtuigd dat hij niet werkte maar hij werkte dus wel, de Magic Touch van Eugenie!) en print alles af. Allemaal goed en wel, dus ik buk mij om de stekker van de printer uit het stopcontact te trekken. Nu, het was een Indische stekker met drie plugs in plaats van 2 waardoor die veel steviger in het stopcontact zit en om het stopcontact te bereiken moet je al behoorlijk lenig zijn dus ik wil de stekker uitttrekken, schiet er toch wel iets in mijn nek zekers! Ik heb dus vrijdag met een stijve nek mijn presentatie gegeven. Al een geluk kon ik hem toen al terug recht houden, donderdagavond liep ik met een scheef hoofd rond.
Een positief punt is wel dat iedereen zei dat de presentatie goed was (mijn Engels is vloeiender dan ik zelf had gedacht!) hoewel ze niets van de wiskundige voorbeelden snapten die ik gaf. Vierkantswortels was duidelijk te hoog gegrepen. Ik heb er ook wel een hele avond moeten over nadenken, maar dat was omdat het in woorden stond in wiskundig Engels. En de regel was ook vreemd. Maar ik vond het best plezant om daar zo over na te denken. Vreemd genoeg!
Oh en nog een lichtpuntje in de duisternis is dat ik misschien een hindi-leraar gevonden heb. Eindelijk! Hij komt sewes langs om te overleggen wat ik juist wil studeren en te onderhandelen over de prijs. Het is maar goed dat ik hem naast mijn gsm-nummer ook de thuistelefoonnummer gegeven had want anders was ik de kans op hindilessen ook kwijt geweest! Grr, en het is ook een geluk dat Arvind thuis is! Ik maakte de afspraak met de Hindi-leraar bijna een week geleden en Henna had gezegd dat het goed was en ze thuis zou zijn. En nu wil ze natuurlijk plots ergens naartoe. Ach ja, het is niet alsof ik dat niet alleen zou aankunnen maar hij vroeg er speciaal naar om mijn mama te ontmoeten. Ik vraag me af hoe oud dat hij denkt dat ik ben! En hoe Indisch?? Hoewel nee, ik vertelde dat ik een exchange student was. Vreemd! Maar ik hoop dat hij meevalt!
Oh en mama, die kooklessen komen er misschien ook nog van!! Zuid-Indisch wil ik niet leren want dat wil ik het eerste jaar zeker niet meer eten maar Noord-Indisch is verrukkelijk! En 1 van mijn vrienden zei dat ze iemand kent die zo'n lessen gevolgd heeft dus wie weet trakteer ik jullie in vier maanden wel op taandoori chicken en butter naan! Of butter chicken en tandoori naan! Mmmmhhhhhhhh
De tegenslagen van donderdag waren daarna trouwens nog niet gedaan!! Nadat ik dat blogbericht geschreven had begon ik toch maar aan mijn taak voor AIC. Ik dacht dat het mijn gedachten wat zou afleiden. Bovendien had ik alle informatie al opgeslagen, ik moest er gewoon nog een tekst van maken. Dat ging best nog vlotjes eens ik begonnen was en dus na een uur of 2 wou ik de tekst afprinten. Dus ik zoek naar de printer, plug hem in enzo (ze waren er hier van overtuigd dat hij niet werkte maar hij werkte dus wel, de Magic Touch van Eugenie!) en print alles af. Allemaal goed en wel, dus ik buk mij om de stekker van de printer uit het stopcontact te trekken. Nu, het was een Indische stekker met drie plugs in plaats van 2 waardoor die veel steviger in het stopcontact zit en om het stopcontact te bereiken moet je al behoorlijk lenig zijn dus ik wil de stekker uitttrekken, schiet er toch wel iets in mijn nek zekers! Ik heb dus vrijdag met een stijve nek mijn presentatie gegeven. Al een geluk kon ik hem toen al terug recht houden, donderdagavond liep ik met een scheef hoofd rond.
Een positief punt is wel dat iedereen zei dat de presentatie goed was (mijn Engels is vloeiender dan ik zelf had gedacht!) hoewel ze niets van de wiskundige voorbeelden snapten die ik gaf. Vierkantswortels was duidelijk te hoog gegrepen. Ik heb er ook wel een hele avond moeten over nadenken, maar dat was omdat het in woorden stond in wiskundig Engels. En de regel was ook vreemd. Maar ik vond het best plezant om daar zo over na te denken. Vreemd genoeg!
Oh en nog een lichtpuntje in de duisternis is dat ik misschien een hindi-leraar gevonden heb. Eindelijk! Hij komt sewes langs om te overleggen wat ik juist wil studeren en te onderhandelen over de prijs. Het is maar goed dat ik hem naast mijn gsm-nummer ook de thuistelefoonnummer gegeven had want anders was ik de kans op hindilessen ook kwijt geweest! Grr, en het is ook een geluk dat Arvind thuis is! Ik maakte de afspraak met de Hindi-leraar bijna een week geleden en Henna had gezegd dat het goed was en ze thuis zou zijn. En nu wil ze natuurlijk plots ergens naartoe. Ach ja, het is niet alsof ik dat niet alleen zou aankunnen maar hij vroeg er speciaal naar om mijn mama te ontmoeten. Ik vraag me af hoe oud dat hij denkt dat ik ben! En hoe Indisch?? Hoewel nee, ik vertelde dat ik een exchange student was. Vreemd! Maar ik hoop dat hij meevalt!
Oh en mama, die kooklessen komen er misschien ook nog van!! Zuid-Indisch wil ik niet leren want dat wil ik het eerste jaar zeker niet meer eten maar Noord-Indisch is verrukkelijk! En 1 van mijn vrienden zei dat ze iemand kent die zo'n lessen gevolgd heeft dus wie weet trakteer ik jullie in vier maanden wel op taandoori chicken en butter naan! Of butter chicken en tandoori naan! Mmmmhhhhhhhh
donderdag 22 januari 2009
Amai, ik ben echt kwaad. Gewoon zo .... rrrr... ik zou wel iemands nek kunnen omvringen, echt!! Godverdomme!!
Ik kwam vandaag extra vroeg naar huis omdat ik morgen een presentatie heb en ik die nog moet voorbereiden. Natuurlijk kwam de bus weer niet opdagen, geen verrassing hier. Na een uur saai te staan wachten, samen met 1 van mijn vrienden die met dezelfde bus naar huis gaat kwam ze dan eindelijk, druk bevolkt maar ja, het is dan ook Bombay. Nu goed, ik had voordien nog een smsje naar Lucy gestuurd dus mijn gsm zat veilig in de zak van mijn jeans. En niet mijn oude, totaal kapotte gsm maar de nieuwe supercoole gsm die ik zaterdag in Andheri gaan halen was. Dus, ik stap samen met dat meisje op de bus. We moeten rechtstaan, maar ook dat isgeen verrassing. De haltes daarna blijft er maar kei veel volk bij opstappen en het was al kei heet in de bus. Van al het volk dat opstapt is 80% mannelijk en de weinige vrouwen die opstappen zijn oftewel collegestudenten of jonge schoolmeisjes met hun mama's. Ik was dus omringt door mannen en het meisje dat ik kende stond achter mij, met haar rug naar mij. Nu, rechtstaan in een Indische bus betekent constant geschommel en gezwier en mensen die hun gewicht kwijtraken en tegen je aanbotsen en ook mensen die hun gewicht goed bewaren maar toch nog steeds tegen je aanbotsen, kwestie van het blanke meisje dat in een bus reist toch eens aan te raken. Maar ik ben nu ook niet van de domsten en ik slaag gewoon terug. De busrit verliep al bij al nog goed. Ik verloor mijn evenwicht niet, wat toch een prestatie is. En ik stapte af aan de juiste halte en al. Ik moest zelfs niet springen want de bus stond toch stil in het verkeer. Dus ik stap af en wil mijn gsm checken om te zien hoe laat het is en of ik nog tijd heb om langs de winkel te gaan voor sap en mijn telefoon is weg. Mijn gloednieuwe, supermooie GSM vol liedjes en foto's van mansi's (een van mijn vrienden) verjaardag dinsdag. Dus ik loop terug naar die bus, hopend (maar al wetend dat het ijdele hoop is) dat hij daar nog ergens te vinden is en roep naar mijn vriendin op de bus of ze mijn gsm ziet maar helaas. De telefoon is weg. Gestolen. En hij kan niet gewoon uit mijn zak gevallen zijn. Gsms vallen niet uit zakken als je rechtstaat! Dus ik wandel snel naar huis, denkend dat ik naar mijn telefoon kan bellen om te onderhandelen met de ontvoerder van mijn nieuwste aanwinst. Rarara, de telefoon was bezet. Nog ik, nog Henna raakt erdoor. Verslagen heb ik dus maar naar Vodafone gebeld dat ze de Simkaart moeten blokkeren. Voor mezelf maakt het niet zoveel uit want de telefoon is Prepaid dus het geld dat erop stond ben ik kwijt maar ik gun het de stelers niet om ook nog op mijn kosten naar hun mama te bellen!
En na dit alles wordt er van mij ook nog verwacht dat ik een paper ga schrijven over the influence of jainism on mathematics! En oefeningen maak op de subjonctif.
Misschien is het maar goed dat ik gisteren heb ontdekt dat ik nog maar 4 weken school heb (+ de tien dagen dat ik naar Bangalore en Tanjore ga voor een trouw) en daarna zijn het al examens en zit mijn jaar erop. Of toch mijn schooljaar.
Hoewel nee, ik vind het nog altijd schokkend dat het al zo dichtbij is gekomen. Ik ben gewoon pissed op al die rottige mannelijke busnemende Indiers die mijn telefoon gepikt hebben! Waarom niet mijn oude kapotte gsm pikken?? Die zat de voorbije 6 maanden in mijn zak. Waarom nu? Denk aan wat voor invloed dit zal hebben!! Ik heb geen wekker meer, geen horloge meer, kan geen smsjes meer sturen en kan niet meer bellen als ik na school ergens heenga en later dan normaal thuis ga zijn. Niet dat zij onthouden wanneer ik gewoonlijk thuiskom maar nu ik niet meer potentieel bereikbaar ben zal je wel zien hoe bezorgd Henna weer wordt! En het was zo'n schattige gsm!
Pfff, hoe kan ik me nu in godsnaam concentreren op jaina wiskunde?
maandag 19 januari 2009
Foto's van de kerstvakantie
De eerste keer dat ik mijn gastbroer zag!! ik heb er maar een minuutje mee kunnen praten omdat er mensen stonden te wachten maar hij leek echt wel vriendelijk. Bovendien had ik er medelijden mee!! Urenlang moesten zij daar zo staan en handjes schudden met iedereen, duizendkeer dezelfde gelukswensen horen en glimlachen voor foto's... Ik ben blij dat we in Belgie niet zo'n traditie hebben!De receptie zelf was leuk. De hele AFSbende was er en het was minder traditioneel dan de andere parsi-feesten waar ik naartoe ben geweest. Het eten was een buffet in plaats van dat er geserveerd word op bananenbladeren en er was zelfs dessert anders dan kulfi! (kulfi is de indische versie van ijs. Eens je eraan gewend bent valt het wel mee)
Ooh!! Dit was in Delhi, diep in de moslimbuurt, bij een vriend van Henna. We kenden de weg niet en dus stuurde hij 1 van zijn hulpjes die ons de weg wees door voor onze auto naar het restaurant toe te joggen. En het eten!! Mmmmh, het lekkerste dat ik ooit at!! Ongelooflijk! We aten tandoori chicken, dat ik kip geroosterd op kolen in een speciale manier en gemarineerd met masala (kruidenmix). Het water loopt me nog altijd de mond in door er gewoon aan te denken!De drie mannen vanachter links waren obers in het restaurant, naast heb staat de eigenaar en vriend van Henna en daarnaast staan Jojoma en Mamiji, de mensen waarbij we verbleven in Delhi. En zoals je ziet zijn we allemaal warm ingeduffeld want het was koud!!
Dit is ook in Delhi, de ochtend na het nieuwjaarsfeestje. Teveel namen om op te noemen en ik ben de helft ook al vergeten maar de jongen naast Arvind, laatste rij, tweede van links was de eerste Indische gothic die ik ontmoet heb en een vrij laffe, als ik eerlijk mag zijn. Maar hij was plezant gezelschap om mee uit te hangen. De jongen laatste rij tweede van rechts is zijn broer die volgend jaar een jaar naar de US wilt en daar aanvraag voor aan het doen is.
Dit is ook in Delhi, de ochtend na het nieuwjaarsfeestje. Teveel namen om op te noemen en ik ben de helft ook al vergeten maar de jongen naast Arvind, laatste rij, tweede van links was de eerste Indische gothic die ik ontmoet heb en een vrij laffe, als ik eerlijk mag zijn. Maar hij was plezant gezelschap om mee uit te hangen. De jongen laatste rij tweede van rechts is zijn broer die volgend jaar een jaar naar de US wilt en daar aanvraag voor aan het doen is. Kan je mij nog vinden??
Dit is voor de ingang van de Taj Mahal. Mooi uitgedost in Silwar Kamiz. In feite moet je als je de Taj mahal wilt betreden je schoenen bedekken met een ziekenhuis-achtig iets maar omdat Lucy en ik slippers aanhadden besloten we op blote voeten te gaan. Wel koud op al dat marmer!
De familie in Fatehpur Sikri (het fatehpur deel).
Birdwatching in Bhorotpur.
Om dat allemaal wat plezanter te maken...
In de wildernis van Bhorotpur...
Een 'snakebird', zo genaamd door zijn lange nek die liljkt op die van een slang!
In de boot op zoek naar de vogels.
Hier zitten we in Shimla. Naast lucy zit Suuju, het dochtertje van de broer van Henna. Mijn nichtje dus! We zaten daar ongeveer een half uur te wachten tot Henna eindelijk klaar was om te vertrekken en toen ze ons zo zag zitten stond ze er nog op om een foto te trekken ook! Vandaar de ietwat geirriteerde blikken.
Dit is Pavan, de Bollywoodstar! De foto is getrokken na het kerstfeestje hier thuis voor we op reis vertrokken.
Ook op het feestje met nog meer familie!
Dit was in chowkidani, mijn allereerste ervaring met tulbands!
Ook in Chowkidani op de kameel! Dit is zowat de beste foto die we hebben, wel jammer want erg goed is hij niet. Maar het is toch een bewijs!! En kameel rijden is superplezant. Een aanrader! Ik hoop dat ik voor ik vertrek de kans krijg om in de woestijn te gaan rondtrekken voor een dag of twee op kameel.
Dit is voor de ingang van de Taj Mahal. Mooi uitgedost in Silwar Kamiz. In feite moet je als je de Taj mahal wilt betreden je schoenen bedekken met een ziekenhuis-achtig iets maar omdat Lucy en ik slippers aanhadden besloten we op blote voeten te gaan. Wel koud op al dat marmer!
De familie in Fatehpur Sikri (het fatehpur deel).
Birdwatching in Bhorotpur.
Om dat allemaal wat plezanter te maken...
In de wildernis van Bhorotpur...
Een 'snakebird', zo genaamd door zijn lange nek die liljkt op die van een slang!
In de boot op zoek naar de vogels.
Hier zitten we in Shimla. Naast lucy zit Suuju, het dochtertje van de broer van Henna. Mijn nichtje dus! We zaten daar ongeveer een half uur te wachten tot Henna eindelijk klaar was om te vertrekken en toen ze ons zo zag zitten stond ze er nog op om een foto te trekken ook! Vandaar de ietwat geirriteerde blikken.
Dit is Pavan, de Bollywoodstar! De foto is getrokken na het kerstfeestje hier thuis voor we op reis vertrokken.
Ook op het feestje met nog meer familie!
Dit was in chowkidani, mijn allereerste ervaring met tulbands!
Ook in Chowkidani op de kameel! Dit is zowat de beste foto die we hebben, wel jammer want erg goed is hij niet. Maar het is toch een bewijs!! En kameel rijden is superplezant. Een aanrader! Ik hoop dat ik voor ik vertrek de kans krijg om in de woestijn te gaan rondtrekken voor een dag of twee op kameel.
Oh shit, ik krijg de andere foto's niet op de site gezet, het blokkeert altijd!! Misschien lukt het me morgen en anders gewoon als ik terug ben he!
Mama informeerde me net dat ik op 13 mei om 7.00pm in Zaventem aankom. Zelf had ik daar nog niks van gehoord. Maar goed, dan moet ik vanaf 1 mei er terug aan wennen om met bestek te eten. Het was echt griezelig! Hier thuis eten we tegenwoordig bijna altijd met onze handen, eventueel met een vork of lepel maar nooit met een mes. En zaterdag avond gingen we uit eten in zo'n sjik restaurant waar ze je allerlei soorten bestek gaven en ik kon me gewoon niet meer herinneren in welke hand je wat houdt!! Het voelde zo onnatuurlijk aan! Creepy! Ik dacht niet dat het iets was dat je zo snel vergeet!
Tot de volgende lading foto's! Moest het internet ooit weer voldoende werken om ze erop te zetten tenminste!!
XX
Abonneren op:
Posts (Atom)
