donderdag 22 januari 2009

Amai, ik ben echt kwaad. Gewoon zo .... rrrr... ik zou wel iemands nek kunnen omvringen, echt!! Godverdomme!!

Ik kwam vandaag extra vroeg naar huis omdat ik morgen een presentatie heb en ik die nog moet voorbereiden. Natuurlijk kwam de bus weer niet opdagen, geen verrassing hier. Na een uur saai te staan wachten, samen met 1 van mijn vrienden die met dezelfde bus naar huis gaat kwam ze dan eindelijk, druk bevolkt maar ja, het is dan ook Bombay. Nu goed, ik had voordien nog een smsje naar Lucy gestuurd dus mijn gsm zat veilig in de zak van mijn jeans. En niet mijn oude, totaal kapotte gsm maar de nieuwe supercoole gsm die ik zaterdag in Andheri gaan halen was. Dus, ik stap samen met dat meisje op de bus. We moeten rechtstaan, maar ook dat isgeen verrassing. De haltes daarna blijft er maar kei veel volk bij opstappen en het was al kei heet in de bus. Van al het volk dat opstapt is 80% mannelijk en de weinige vrouwen die opstappen zijn oftewel collegestudenten of jonge schoolmeisjes met hun mama's. Ik was dus omringt door mannen en het meisje dat ik kende stond achter mij, met haar rug naar mij. Nu, rechtstaan in een Indische bus betekent constant geschommel en gezwier en mensen die hun gewicht kwijtraken en tegen je aanbotsen en ook mensen die hun gewicht goed bewaren maar toch nog steeds tegen je aanbotsen, kwestie van het blanke meisje dat in een bus reist toch eens aan te raken. Maar ik ben nu ook niet van de domsten en ik slaag gewoon terug. De busrit verliep al bij al nog goed. Ik verloor mijn evenwicht niet, wat toch een prestatie is. En ik stapte af aan de juiste halte en al. Ik moest zelfs niet springen want de bus stond toch stil in het verkeer. Dus ik stap af en wil mijn gsm checken om te zien hoe laat het is en of ik nog tijd heb om langs de winkel te gaan voor sap en mijn telefoon is weg. Mijn gloednieuwe, supermooie GSM vol liedjes en foto's van mansi's (een van mijn vrienden) verjaardag dinsdag. Dus ik loop terug naar die bus, hopend (maar al wetend dat het ijdele hoop is) dat hij daar nog ergens te vinden is en roep naar mijn vriendin op de bus of ze mijn gsm ziet maar helaas. De telefoon is weg. Gestolen. En hij kan niet gewoon uit mijn zak gevallen zijn. Gsms vallen niet uit zakken als je rechtstaat! Dus ik wandel snel naar huis, denkend dat ik naar mijn telefoon kan bellen om te onderhandelen met de ontvoerder van mijn nieuwste aanwinst. Rarara, de telefoon was bezet. Nog ik, nog Henna raakt erdoor. Verslagen heb ik dus maar naar Vodafone gebeld dat ze de Simkaart moeten blokkeren. Voor mezelf maakt het niet zoveel uit want de telefoon is Prepaid dus het geld dat erop stond ben ik kwijt maar ik gun het de stelers niet om ook nog op mijn kosten naar hun mama te bellen!

En na dit alles wordt er van mij ook nog verwacht dat ik een paper ga schrijven over the influence of jainism on mathematics! En oefeningen maak op de subjonctif.

Misschien is het maar goed dat ik gisteren heb ontdekt dat ik nog maar 4 weken school heb (+ de tien dagen dat ik naar Bangalore en Tanjore ga voor een trouw) en daarna zijn het al examens en zit mijn jaar erop. Of toch mijn schooljaar.
Hoewel nee, ik vind het nog altijd schokkend dat het al zo dichtbij is gekomen. Ik ben gewoon pissed op al die rottige mannelijke busnemende Indiers die mijn telefoon gepikt hebben! Waarom niet mijn oude kapotte gsm pikken?? Die zat de voorbije 6 maanden in mijn zak. Waarom nu? Denk aan wat voor invloed dit zal hebben!! Ik heb geen wekker meer, geen horloge meer, kan geen smsjes meer sturen en kan niet meer bellen als ik na school ergens heenga en later dan normaal thuis ga zijn. Niet dat zij onthouden wanneer ik gewoonlijk thuiskom maar nu ik niet meer potentieel bereikbaar ben zal je wel zien hoe bezorgd Henna weer wordt! En het was zo'n schattige gsm!

Pfff, hoe kan ik me nu in godsnaam concentreren op jaina wiskunde?

maandag 19 januari 2009

Foto's van de kerstvakantie

De eerste keer dat ik mijn gastbroer zag!! ik heb er maar een minuutje mee kunnen praten omdat er mensen stonden te wachten maar hij leek echt wel vriendelijk. Bovendien had ik er medelijden mee!! Urenlang moesten zij daar zo staan en handjes schudden met iedereen, duizendkeer dezelfde gelukswensen horen en glimlachen voor foto's... Ik ben blij dat we in Belgie niet zo'n traditie hebben!
De receptie zelf was leuk. De hele AFSbende was er en het was minder traditioneel dan de andere parsi-feesten waar ik naartoe ben geweest. Het eten was een buffet in plaats van dat er geserveerd word op bananenbladeren en er was zelfs dessert anders dan kulfi! (kulfi is de indische versie van ijs. Eens je eraan gewend bent valt het wel mee)
Ooh!! Dit was in Delhi, diep in de moslimbuurt, bij een vriend van Henna. We kenden de weg niet en dus stuurde hij 1 van zijn hulpjes die ons de weg wees door voor onze auto naar het restaurant toe te joggen. En het eten!! Mmmmh, het lekkerste dat ik ooit at!! Ongelooflijk! We aten tandoori chicken, dat ik kip geroosterd op kolen in een speciale manier en gemarineerd met masala (kruidenmix). Het water loopt me nog altijd de mond in door er gewoon aan te denken!
De drie mannen vanachter links waren obers in het restaurant, naast heb staat de eigenaar en vriend van Henna en daarnaast staan Jojoma en Mamiji, de mensen waarbij we verbleven in Delhi. En zoals je ziet zijn we allemaal warm ingeduffeld want het was koud!!

Dit is ook in Delhi, de ochtend na het nieuwjaarsfeestje. Teveel namen om op te noemen en ik ben de helft ook al vergeten maar de jongen naast Arvind, laatste rij, tweede van links was de eerste Indische gothic die ik ontmoet heb en een vrij laffe, als ik eerlijk mag zijn. Maar hij was plezant gezelschap om mee uit te hangen. De jongen laatste rij tweede van rechts is zijn broer die volgend jaar een jaar naar de US wilt en daar aanvraag voor aan het doen is.
Kan je mij nog vinden??



Dit is voor de ingang van de Taj Mahal. Mooi uitgedost in Silwar Kamiz. In feite moet je als je de Taj mahal wilt betreden je schoenen bedekken met een ziekenhuis-achtig iets maar omdat Lucy en ik slippers aanhadden besloten we op blote voeten te gaan. Wel koud op al dat marmer!


De familie in Fatehpur Sikri (het fatehpur deel).




Birdwatching in Bhorotpur.






Om dat allemaal wat plezanter te maken...






In de wildernis van Bhorotpur...



Een 'snakebird', zo genaamd door zijn lange nek die liljkt op die van een slang!



In de boot op zoek naar de vogels.









Hier zitten we in Shimla. Naast lucy zit Suuju, het dochtertje van de broer van Henna. Mijn nichtje dus! We zaten daar ongeveer een half uur te wachten tot Henna eindelijk klaar was om te vertrekken en toen ze ons zo zag zitten stond ze er nog op om een foto te trekken ook! Vandaar de ietwat geirriteerde blikken.




Dit is Pavan, de Bollywoodstar! De foto is getrokken na het kerstfeestje hier thuis voor we op reis vertrokken.




Ook op het feestje met nog meer familie!




Dit was in chowkidani, mijn allereerste ervaring met tulbands!




Ook in Chowkidani op de kameel! Dit is zowat de beste foto die we hebben, wel jammer want erg goed is hij niet. Maar het is toch een bewijs!! En kameel rijden is superplezant. Een aanrader! Ik hoop dat ik voor ik vertrek de kans krijg om in de woestijn te gaan rondtrekken voor een dag of twee op kameel.
Oh shit, ik krijg de andere foto's niet op de site gezet, het blokkeert altijd!! Misschien lukt het me morgen en anders gewoon als ik terug ben he!
Mama informeerde me net dat ik op 13 mei om 7.00pm in Zaventem aankom. Zelf had ik daar nog niks van gehoord. Maar goed, dan moet ik vanaf 1 mei er terug aan wennen om met bestek te eten. Het was echt griezelig! Hier thuis eten we tegenwoordig bijna altijd met onze handen, eventueel met een vork of lepel maar nooit met een mes. En zaterdag avond gingen we uit eten in zo'n sjik restaurant waar ze je allerlei soorten bestek gaven en ik kon me gewoon niet meer herinneren in welke hand je wat houdt!! Het voelde zo onnatuurlijk aan! Creepy! Ik dacht niet dat het iets was dat je zo snel vergeet!
Tot de volgende lading foto's! Moest het internet ooit weer voldoende werken om ze erop te zetten tenminste!!
XX

woensdag 7 januari 2009

Ziekenhuis

2009 begon leuk met de Sari en het trouwfeest en de vakantie en alles maar ondertussen is het al heel wat minder. Zaterdagavond hadden we weer een danceparty en zakte Lucy door haar knie. Eerst zag het er niet zo erg uit. Ze had drie jaar geleden haar ligament gebroken en sindsdien zakt ze soms door haar knie. Ze was wel depressief dat het weer gebeurde want ze dacht er eindelijk vanaf te zijn. Het was 1,5 jaar geleden dat ze er voor het laatst nog was doorgezakt. Maar Arvind was bezorgd dus gingen ze maandagavond naar een dokter. Die zei dat het weer gescheurd was en ze voldoende moest rusten enzo maar om zeker te zijn wilden ze hier nog naar een andere dokter die een MRI nam. Ik ben gisteren heel de avond mee met haar rondgeweest van orthopedist naar ziekenhuis en van scan naar scan. Het was echt deprimerend. Het doet mij ook beseffen hoe snel het wel niet kan omslaan want wat Lucy heeft in haar knie is exact wat ik meemaak met mijn polsen. Ik weet echt niet of ik Lemmens wel aankan en enkel motivatie is niet genoeg. Als het niet gaat dan gaat het niet. Dat zie ik nu bij Lucy wel!! Gisteren was echt een dieptepunt omdat ze zei dat ze naar huis zou gaan als er een operatie nodig was. En het eerste dat de orthopedist zei was dat ze zo snel mogelijk geoppereerd moest worden.
De orthopedist was echt niet sociaal vaardig en het koste ons heel wat vragen voor hij zei dat ze evengoed 10 dagen een brace kan dragen en achteraf zien of ze geen pijn meer heeft. Twee ligamenten zijn gescheurd en ook een muscu-ding en er is een ontsteking en vocht en alles. De operatie is onvermijdbaar. Die moet er van komen maar hij zei dat er geen extra schade zal zijn als ze er nog 4 maanden mee wacht. Als ze na de tien dagen van een 'locked brace' geen pijn meer voelt kan ze voort met de knie maar het kan ook zijn dat het blijft irriteren en dan moet de operatie wel gebeuren. Ik wacht dus in angst af. Als de pijn blijft zit ik hier over twee weken alleen!! Ik zou het zo erg vinden voor haar!
We waren met ons vijven van plan (de vijf AFSstudenten) om de eerste week van februari naar een trouw in Bangalore en ergens dichtbij Channai te gaan. Het beloofde zo leuk te worden!! Maar nu is het allemaal wat duisterder. We hebben gisteren geprobeerd Arvind ervan te overtuigen dat de tickets toch geboekt moesten worden omdat we goede hoop moeten houden dat Lucy beter wordt maar ik weet niet of hij overtuigd was. Ik hoop het maar. Ze heeft nu veel pijn omdat ze die brace moet dragen. Ik snap het wel. Het is zo een locked brace waarbij je knie helemaal recht is en je ze niet kan bewegen. Als ze de brace aanheeft gaat het wel maar vanaf het moment dat de brace uitgaat... Bij mij was dat net hetzelfde toen ik de brace droeg. Vanaf het moment de steun van de brace weg is heb je plots kei veel pijn.

Maar goed, ze zit hier nu al drie dagen thuis, altijd te slapen en soms wat rond te wandelen. Ik moest eigenlijk deze week elke namiddag in school aan een project werken maar ik heb het al altijd laten schieten omdat ik zo met haar meevoel!!! En het is echt niet goed om hier altijd binnen opgesloten te zitten. Morgen heb ik geen college, waarom weet ik niet (oh my, Henna is hier in de hoorn aant roepen terwijl de telefoon nog steeds aan het afgaan is. Slim!) en dus ben ik haar aan het overtuigen mee iets te gaan doen. Ze heeft er duidelijk geen zin in maar hopelijk is ze tegen morgevroeg overtuigd. Dan kunnen we shake shake fries gaan eten!! Ik denk dat ik jullie daar nog over vergeten te vertellen ben!! Echt een grappige indische uitvinding van MacDonalds : frietjes met masala!! Het toppunt vind ik toch wel, spicy fries! Maar ontzettend lekker. Je krijgt de frietjes en een pakje masala en een MacDonald bag and shaken maar! Ja, ik denk dat dat haar wel zal opvrolijken!

Duim er maar voor dat alles goed gaat met Lucy na 10 dagen en dat Natasha eindelijk ophoudt met zo irritant te zijn!!! Dat zou het leven mooi maken!

XX

maandag 5 januari 2009

Ik dacht dat ik het aankon maar het gaat echt te traag. Dus, ik zal het doen op een moment dat ik met iets anders bezig ben en niet zo moe ben!! Hier zijn al enkele foto's.
De slang. Dik he???


Het gezinnetje bij de Taj

Ik bij de Taj. (In silwar Kamiz)
EN NU KOMT HET ....



Ik in sari ...




Prettig Nieuwjaar!

Gelukkig 2009!! Ik ben van gisteren 23.00 's avonds terug thuis en was vandaag dus kapot. We sliepen rond middernacht en ik moest er om 6 uur al terug uit dus dat was best hard. En na school moest ik eigenlijk blijven om aan een project te werken maar ik had het excuus van de sitarleraar die kwam dus ben ik naar huis gegaan. Sitarles is wel veel intensiever dan wat project dan ook maar het is ook 1000 keer leuker!
Vorige week maandag, nee eigenlijk twee weken geleden maandag, de 22e december vertrokken we met het vliegtuig naar Delhi. Inpakken was een catastrofe want ik had helemaal geen warme broeken. Ik draag hier altijd ali-baba's of harempants ofzo dus moesten we eerst nog jeans gaan kopen. En we hadden ook truis nodig. Ik had van thuis maar 1 golfje meegenomen en drie zomerse truitjes want in Belgie had ik daar altijd genoeg mee. Dus kochten we allemaal een trui en ik had mijn warme flies ook nog. Geen haar op mijn hoofd dacht dat ik het werkelijk koud zou hebben. Ik bedoel, het was zeker niet kouder dan Belgie!! En daar heb ik het al zelden koud. Maar goed, we vertrokken dus naar het vliegveld en zaten twee uur in het vliegtuig om ons daarna te reppen naar de plaats waar we de bus naar Shimla zouden nemen, dat ongeveer een uur weg was. Gelukkig vertrekt in India zelden iets op tijd dus haalden we de bus nog. Het duurde wat langer dan gepland en we waren rond 7 uur 's ochtends in Shimla. Ik wat nog steeds met mijn trui en sjaal maar vond het toch best koud dus in de auto dook ik mee onder de jassen van de anderen. Alhoewel het nog donker was viel de schoonheid van Shimla me meteen op. Het uitzicht is er geweldig!! We bleven er bij Henna's jongere broer die een protestantse priester is en zijn vrouw en twee kleine kindjes. Riju was 1,5 en Suju 4. Vooral Riju was schattig. Het was echt een bolletje!! En helemaal in het knalroos. Ik denk dat hij de kleertjes van zijn oudere zus aanhad. Ik zal de foto's later laten zien. Het was echt een schattig kindje! Vooral als hij lachte.
Ondertussen vond ik het al best koud en ik had mijn warme flies al over mijn trui aangedaan en zat diep weggedoken in de sjaal te bibberen. Zo bleef het voor de volgende twee dagen. Onze voeten waren constant bevrozen en we zaten meer te klappertanden dan wat anders.
Indiers verwarmen hun huizen dus niet. Zelfs hotels kennen het principe niet! Het is er nog kouder dan buiten want buiten schijnt de zon overdag en dan is het heel aangenaam en wij gingen er ook altijd wandelen dus dan is het plezante koude. Maar binnen! Ik graakte er echt niet aan gewend. Maar toch had ik er een geweldige tijd gewoon omdat de mensen zo vriendelijk waren. Vooral de vrouw van Henna's broer. Ze was zo lief!! Zoals een echte mama hoort te zijn. Henna staat echt in een schril contrast met haar. Ze wou echt het beste voor Lucy en mij en is met ons gaan winkelen en alles. Echt geweldig. Toen we weggingen gaf ze ons zelfs kerstcadeautjes! We vertrokken op kerstavond weer terug naar Dellhi maar iedereen had veel liever gebleven want ze waren zo lief! De rit terug naar Delhi was echt hels. HEt was ijs en ijskoud in de bus en ik zat te bevriezen met een dikke trui en flies en twee sjaals en een kap. Bovendien had ik ook nog Lucy's jas over mij liggen. Echt niet te doen. Ik had het nog nooit zo koud gehad!! Maar ja, je moet dat begrijpen. Wij zijn in 1 nacht van boven de 30 graden naar rond de 5 graden gegaan! Dat is ook niet de normale gang van zaken!
In Delhi bleven we alleen op kerstdag wat echt niet voelde als kerstmis. Het enige wat we hebben gedaan is kou geleden en lekker hebben gegeten 's avonds. Maar ik kon er allemaal wel tegen want de volgende dag gingen we naar Jaipur!! Mijn droombestemming! En het was echt zo geweldig als ik me had voorgesteld. Het is een typische Indische stad. Het is er vuil, het verkeer is chaotisch, sommige plaatsen stinken zo hard en zitten zo vol vliegen dat je een sjaal voor je mond moet houden maar de mensen zijn kleurrijk en je vindt er niemand in westerse kledij, enkel de toeristen. Je vindt er over het algemeen ook niet veel vrouwen op straat, meer mannen maar er is leven. Geweldig mooi leven. En de gebouwen zijn fantastisch!! De hawa mahal of paleis van de wind, the city palace, the Amer Palace (dat is hetgene dat jij bedoelde tante wis, waar je met een olifant naartoe kan gaan. Je kan ook wandelen of met de auto gaan. Wij zijn er met de auto heen gegaan omdat de olifant heel duur was en Henna de klim niet zag zitten.) En zoveel meer!! Op de laatste dag zijn we ook naar Janter Manter geweest. Dat is een oude plaats waar er allemaal instrumenten staan waarmee ze vroeger de stand van de zon meten om het uur te weten en het zonneteken onder welk je geboren was enzo. Echt heel interessant. Ook in Jaipur zijn we op een avond naar Chowkidani geweest. Dat is een echte aanrader. Het is een dorpje, heel toeristisch wel maar eerder voor Indische toeristen waar er gedanst wordt, traditioneel eten wordt gekookt, we op een kameel hebben gereden voor de superlage prijs van 10 roepie,.. De inkom is wel 500 roepies maar toch zit het er vol met Indiers en heb ik er geen enkele blanke toerist gezien. Echt een hele mooie en leuke plaats, zij het wel totaal opgezet.

Na Jaipur gingen we naar Bhorotpur waar er een nationaal park is befaamd om zijn vogels. De vogels waren inderdaag wel leuk maar ik had er na een uur toch wel genoeg van. Ik bedoel, het zijn altijd dezelfde volgels!! En het is niet alsof er af en toe een voorbij vloog, ze zaten overal!! We zijn er in totaal vijf uur geweest zonder ontbijt of lunch!! Het enige wat we kregen was chai (thee, waar ik geen zin in had) en kurkure chips (die ik wel opgegeten heb :D ) Op het einde nam de gids ons ook nog langs een omweg om slangen te zien. Van die dikke wurgslangen die daar dus blijkbaar overal hollen hebben. Nu niet meteen een leuke gedachte maar het was wel cool dat ik nu echte wilde slangen gezien heb. Twee sliepen, waar ik foto's van heb. De overige twee waren zeer zeker wakker maar slidderden in hun hol voor we er een goed beeld van konden krijgen.
Daarna hadden we nog een verrukkelijke noord-indische maaltijd in ons hotel en gingen we weer op weg naar Agra. Van Bhorotpur naar Agra is maar 1,5 uur en onderweg zijn we gestopt bij Fatehpur Sikri. WAAUUUW zo'n mooie plek! Fatehpur is weer een paleis maar heel mooi en fascinerend, gebouwd voor een koning die 3 vrouwen had, een moslim vrouw, een hindu vrouw en een christelijke vrouw omdat hij geloofde dat alle 3 godsdiensten gelijk waren en dus ook gelijk behandeld moesten worden. De koning zelf was moslim van geboorte. Daar vlak naast ligt Sikri, de moskee waar iedereen heengaat om een wens te doen. Je moet natuurlijk je hoofd wel bedekken vooraleer je binnenmag en eens binnen hebben we vanalles geofferd en daarna mocht je een wens doen. Je had een draadje dat je moest vastknopen en dat je wens symboliseerde. Echt leuk!! Door al het vogels kijken kwamen we daar wel vrij laat aan zodat we niet veel daglicht meer hadden en toen we uit de moskee kwamen was zelfs de grote poort al gesloten! Daar stonden we, met onze blote voeten op de koude steen en niet in staat de poort door te gaan waar onze schoenen stonden! Ik vond het best wel grappig. Ik zag niet in waar de anderen zich druk over maakten. Onze gids riep direct de juiste mensen om de poort open te maken en onze schoenen waren er nog allemaal. We arriveerden rond 9 uur 's avonds in Agra waar we snel iets aten en ons bed inkropen. Het was de eerste vroege avond in dagen! Hoewel het na de warme douches en het avondeten alweer 12 uur was vooraleer we sliepen. De volgende ochtend was het eerste dat ze zagen natuurlijk de Taj Mahal. Het is zo unfair!! Indiers betalen 10 roepies inkom en buitenlanders 750!!! En ik had mijn kaart en alles om te bewijzen dat ik hier woon maar nee, ben je blank dan betaal je! Ach ja, het was het waard. De Taj is echt bijzonder om te zien. Het was niet zo wit als ik me had voorgesteld maar veel groter dan ik gedacht had! En !! Iets waar wij als Belgen trots op horen te zijn!! In de versieringen in de wand is er Belgische onyx gebruikt, en nog niet zo'n klein beetje!! Dus in zekere zin hebben ook zij Belgen bijgedragen tot de pracht van de Taj Mahal. Geeft je dat geen nationalistisch gevoel?? :D
Achteraf bezochten we nog Agra Fort dat bijna exact hetzelfde is dan Delhi fort maar Delhi fort is groter en in slechtere staat. Ik heb beide gezien en ik verkies de mooiheid van Agra fort boven dat van Delhi maar in dat van Delhi is er nog altijd een bazaar zoals in de oude tijd, wat echt leuk was! Ze zijn dus gelijken. Als je de kans hebt moet je ze gewoon allebei gaan bekijken!
Voorts hebben we in Delhi het huis van Gandhi gaan bekijken en van Nehru en Indira Gandhi en we zijn ook heel eventjes gaan winkelen maar niet erg lang want er was geen tijd. Het leukste winkelen deden we in Jaipur en in Shimla. Oudjaar vierden we met familie van henna, het was best een leuk feest. Veel leuker dan verwacht en op 2 januari waren we hier terug voor enkele uurtjes om ons klaar te maken voor de trouw van Pilloos zoon. We waren drie uur te laat, rarara door wie maar het gaf allemaal niet. Pilloo was niet blij maar tja en ik droeg voor de eerste keer een sari!!! Het was eigenlijk best confortable en ik voelde mij als een prinses in al die stof rond mij! Het was geen felle kleur, wat ik graag gehad had, eerder zowat het blauw van mijn ogen wat mensen vonden dat me goed stond. Tja, het was een geschenk van Pilloo dus ik had niet veel keuze!! Ik denk dat ik nog eens met Amma (gastmoeder van eerste gezin) ga gaan winkelen. Ik hou van de kleren die zij draagt! Altijd felle kleuren en leuke stijl. Nu ja, we zijn een 2 tal uur op de trouw gebleven en daarna was het gedaan. Voor middernacht zelfs!! Dus zijn we terug naar huis gekomen en beleefde ik het plezier van netjes 6 meter zijde op te vouwen. Onmogelijik!! Maar goed. De volgende ochtend vertrokken we weer naar Mudisland, een plaats net buiten Bombay waar Arvinds bedrijf een buitenshuis heeft waar we eerst een dag relaxten (maar niet heus. we moesten stilzitten voor 5 uur en luisteren naar slechte hindi-moppen) Er was wel een zwembad waarin ik en Lucy hebben gezwommen en het was vlak aan het strand. Natuurlijk liep ik daar direct heen toen we aankwamen en stond ik daar te genieten met mijn voetjes in het water waarop Henna nog eens boos werd want het is te gevaarlijk om met je voeten in de zee te staan. Ik vond het een beetje vreemd dat ze dat vond maar goed, Lucy wou er toch niet ingaan omdat ze het water te vies vond en er was een mooi maar koud zwembad dus hebben we ons daar ingezet! Plezant plezant! Het enige dat ik miste was een drankje in de hand!!
De volgende dag was er een doodsaaie AFS-orientatie voor de terugkomers van Indiers die 2 weken naar Japan waren geweest. Wij waren verplicht daarbij te zijn, echt overbodig en saai!! Het is het dus niet waard om daar nog over uit te breiden. Het zou een veel te gefrustreerde uitleg zijn!! Het enige wat ik daarover kwijtwil is dat ik heb ontdekt dat dosa wel lekker kan zijn, gewoon in mijn school is het niet erg lekker maar daar was het beter dan het eten hier thuis! Vooral de lekker gekruide masala dosa! Mmmmhhh.
Maar goed, ik ben kapot!! Het is tijd om mij in de zetel neer te zetten en een lekkere cola te drinken!! Ik verkies sap maar dat is er niet sinds we maar van gisterennacht terug thuis zijn dus wordt het maar cola!

Ik hoop dat deze post enigzins ontcijferbaar is! :D Ik had nogal veel te vertellen! De foto's komen misschien nog. Als ik er de energie nog voor kan opbrengen en Natasha niet thuiskomt en de pc wil!
Groetjes!
Eugenie

zondag 21 december 2008

De Reis

Morgen vertrek ik naar Delhi. Wel, niet echt naar Delhi, we gaan eerst twee of drie dagen naar Shimla, een dorpje dat in het begin van de Himalayas ligt. Normaal gingen we pas de 24e vertrekken, wat ik een beter idee vond want nu mis ik de traditionele dag in school (iedereen moet in sari's of silwar kamiz komen) en heel veel mehendi-lessen! Maar goed, we gaan kerstavond dus doorbrengen in een plaats waar het echt ook koud is en op kerstdag gaan we 8 uur in de bus zitten om terug naar Delhi te geraken. Ik snap echt niet wat er zo speciaal is aan Shimla dat we daar naartoe moeten. Natasha heeft het in haar hoofd gehaald en nu moeten we allemaal maar mee. Het toppunt is nog dat we naar de mis moeten op kerstavond die van 9 tot 12 gaat duren!! Duren kerstmissen altijd zo lang? Ik zou het niet weten want ik ben nog nooit naar de middernachtmis geweest.
Nu moet ik morgen dus eerst naar school en daarna direct naar de mehendi les en daarna niet naar huis maar direct naar de luchthaven. Ach ja, ik moet gewoon in gedachten houden dat we ook drie dagen naar Jaipur gaan gaan, wat ik superhard zie zitten! Jaipur! The pink city! En we gaan ook twee dagen naar Agra, waar de Taj Mahal is. Waarom twee dagen weet ik niet, ik dacht dat alleen de Taj er stond maar wie weet wat is er nog allemaal!!
Op 2 januari komen we terug in de namiddag en een paar uurtjes later word ik verwacht op de trouw van Pilloos zoon. 3 januari kan ik misschien wat foto's posten maar ik ben er niet zeker van want ofwel vertrekken we 's morgens al naar hun gasthuis net buiten Bombay ofwel na onze dansles 's avonds. We gaan daar een kerstfeestje houden met alle afs'ers en vrienden van Henna en Arvind. Als het iets is zoals het feestje dat we hier gisteren hadden wordt dat echt wel leuk!! Pawal was er, een Bollywoodacteur, samen met zijn broer en diens vrouw en we hebben daar heel de avond mee aan het Bollywooddansen geweest. Zo plezant!!
Maar goed, ik moet weg!!
Tot over twee weken! En een prettige kerst en gelukkig nieuwjaar toegewenst!
XX

maandag 8 december 2008

Hoi iedereen!!

Het is weer lang geleden dat ik iets gepost heb maar het internet werkte niet en de keren dat ik er wel op geraakte en een bericht maakte kreeg ik het niet gepost. Echt irritant! Sinds de bomblasts is er al veel gebeurd.
Vorige week maandag moest ik voor het eerst weer naar school gaan en dat was de eerste keer dat ik bang werd. Ik kwam buiten en er was bijna niemand op straat, echt niet normaal! De bus kwam (ook al ongelooflijk) en er zat bijna niemand in terwijl die normaal altijd zo vol zit dat je moet vechten om erin te geraken. Ik stapte uit aan metro, de cinema waar mensen neergeschoten waren enzo en er was niemand!! Normaal zijn er veel arme mensen op straat, kindjes, heel veel taxi's waarvan de chauffeurs liggen te slapen en nu niemand! De straat was nat terwijl het niet geregend had (schoongespoten) en de subway (voetgangerstunnel onder dat kruispunt) was gesloten. Je kon de angst gewoon ruiken. Ook in college zelf was de sfeer depressief. Er waren zoveel mensen die iemand verloren hadden, de man van 1 van de leerkrachten is gestorven, de vader van iemand in mijn jaar is neergeschoten, mijn vrienden kenden mensen die gestorven waren, ...
We hebben heel de week bijna geen les gehad, altijd in het zwart of wit naar school gekomen, naar vredesbijeenkomsten geweest (echt wel een mooie ervaring) in een vredesmars meegestapt,... De protestmars heb ik aan me voorbij laten gaan omdat ik me er niet echt veilig bij voelde. Het was niet iets dat mijn college organiseerde maar iets voor heel de stad en het was niet om vrede te promoten of om steun te tonen aan de mensen die iemand verloren hadden maar om te protesteren tegen de politici.
Voordien, toen het op tv was, bleef het iets veraf, iets ongelooflijks. Vanaf maandag werd het iets echts. Ik denk dat de angst onder de mensen zo fel aanwezig was omdat niet alle terroristen opgepakt of gedood waren. Ze hebben er 1 opgepakt die zei dat er 40 terroristen in totaal waren en ze hebben er maar 9 gedood. Nu is stilletjes aan alles terug normaal aan het worden maar de kranten staan er nog steeds vol van en op het nieuws hoor je ook niet veel anders. De angstige sfeer is wel verdwenen en rondom metro zit het terug vol met straatkinderen en slapende taxichauffeurs. Ze hebben trouwens een patroon ontdekt in alle aanslagen : op 13 juni waren er aanslagen in Jaipur, in juli niets, op 26 augustus was Ahmedabad aan de beurt, in september niets, op 13 oktober was het delhi geloof ik en dan nu op 26 november Mumbai. De volgende aanslag is dus voorspeld voor 13 januari. Hoewel dit zo wat het heersende geloof is zijn de mensen er toch niet helemaal gerust in. Alle luchthavens zijn op volle allert geplaatst omdat er een gerucht was dat ze vliegtuigen gingen kapen. Tot nu toe is er nog niets gebeurd en het verbaast me een beetje dat Henna en Arvind tijdens de kerstvakantie met ons naar delhi willen. Ik was er niet zo voor te vinden omdat er al allemaal kerstmisparties georganiseerd waren door mijn vrienden en met AFSers en zelfs een nieuwjaarsfeestje! Maar dat zal dan gewoon volgend jaar moeten gebeuren want Lucy stuurde daarstraks een berichtje dat het vaststaat dat we naar Delhi gaan. Ik probeer er niet te hard naar uit te kijken want Indiers veranderen altijd van gedachten maar een vakantie in Delhi zou wel fantastisch zijn!! Het is daar koud!! Hier heeft de winter welgeteld 2 dagen geduurd waarin het wat kouder was en nu is het terug heet. Volgens de krant is het vandaag 35 graden. 's Nachts gaat de temperatuur soms onder de 30 graden. Ach, ik begin er aan te wennen.
Oh ja! Over gezinnen gesproken! Zondag verhuis ik terug naar gezin 2 en van 24 december tot 2 januari gaan we naar Delhi. Gezin 3 is hier niet zo blij mee want de trouw van Xerxes (de zoon, ik weet het, een vreemde naam!) is van 31 december tot 2 januari. Maar we komen 2 januari naart schijnt vroeg terug zodat we nog naar de laatste receptie kunnen gaan.
Ik heb het hier nog niet durven zeggen dat het ongeveer vaststaat dat we naar Delhi zullen gaan. Eerst wachten op bevestiging van Arvind!
Pilloo weet ondertussen ook al dat ik waarschijnlijk niet terug ga komen na de trouw. Ze zegt dat ze het snapt omdat ze nooit thuis zijn en niet genoeg tijd met me kunnen doorbrengen. Die houding is net wat ik aprrecieer van haar en wat Henna nooit zal kunnen. Ik weet nog steeds niet of ik er goed aan doe om terug naar gezin 2 te gaan nu Henna zo gek geworden is. Niets mag meer! En noem me paranoia, maar het voelt wel alsof nu Natasha weet dat ik terugkom ik niets meer van haar hoor. Het zou niet de eerste keer zijn en het is niet iets wat ik niet aankan.
Maar goed, vandaag hebben we vrijaf van school want het is eid, een moslimfeestdag en ik heb met Lucy en Bianca afgesproken om te gaan winkelen. Natuurlijk moet ik ze allebei gaan ophalen want ze kennen hun weg niet in Colaba en zouden er waarschijnlijk per taxi naartoe zijn gegaan als ik er niet was! Wat voel ik me nu belangrijk! Hihi, grapje. Ik kwam daar in het begin gewoon bijna elke week en sinds ik de bus naar school neem en er vreemd genoeg goed in ben cijfers te linken met woorden ben ik nu de gids!! Al dat ronddwalen is dus toch voor iets goed! Wie had ooit gedacht dat ik iemand zou gidsen! Ik kan absoluut geen wegen onthouden. Maar ik ken wel genoeg Hindi om mijn weg te vinden in de stad. Bovendien ben ik nu geweldig in Engels! We hebben eindelijk onze punten gekregen van het examen van Communication Skills en ik heb 29!! Dat mag niet veel lijken omdat het op 50 gaat maar als je weet dat het hoogste 40 was en maar een iemand dat had, dan ziet het er al een stuk beter uit, niet?? De meeste van mijn vrienden hebben minder dan ik! En zij gaan al heel hun leven naar een Engelse school.
Maar goed, tot de volgende!! Hopelijk snel maar internet is nogal wispelturig.
XX
Eugenie